Romeine 12:1-2

Die tweeling in die Bybel



(Die preek wat volg kan [met enkele aanpassings] ook gebruik word tydens doop, bevestiging van kerkraad, of selfs op Hervormingsondag).

Broers en susters in onse Here Jesus Christus:

Vanal die verskriklike dinge wat met ‘n mens kan gebeur, is dieverskriklikste seker dit: om die evangelie vir ‘n leeftyd lank tehoor, en tog nie; om van die boodskap van die blye evangelie vanJesus Christus te weet, maar eintlik ook nie; om die Woord van Godvir ‘n miljoen kere jou oortrommels te laat tril, maar jouhartsnare nie een te laat roer nie.

Soverskriklik, broers en susters, is hierdie moontlikheid, dat Jesus op‘n keer hieroor ‘n baie harde woord gespreek het: ‘Maarhy wat nie geweet het nie en dinge gedoen het wat straf verdien, sal‘n ligte straf kry. Van elkeen aan wie baie gegee is, sal baiegeëis word; en van hom aan wie baie toevertrou is, sal meergevra word’(Lukas 12:48).

Miskienmoet ons almal, broers en susters, net vir ‘n keer weerduidelikheid oor een baie belangrike saak kry: die doel van dieevangelie van Jesus Christus is om ons te verander. Die dryfveeragter die ontferming van God is dat ons sal omkeer na die God vanontferming. Die Woord van God (saam met die Gees), werk in ons omons te herskep na die beeld van God.

Daaromis daar tussen hoor en doen, tussen genade en gehoorsaamheid, geenskeiding aan te bring nie. Die een hoort by die ander, roep om dieander. Geloof en werke is ‘n tweeling. Genade en gehoorsaamheidis ‘n tweeling. ‘n Tweeling wat albei gebore word uit die liefdevan, en liefde vir God.

Ongelukkigis dit egter so, broers en susters, dat dit al dikwels gebeur het datdie kerk, en gelowiges, en u en ek, sekere tye van ons lewe ‘ngroter liefde vir een van hierdie tweeling geopenbaar het, en so vaneen van hierdie tweeling ‘n lieflingskind gemaak het, en van dieander een van die tweeling ‘n stiefkind gemaak het.

Wannergebeur dit? Hoe gebeur dit? Eintlik eenvoudig! So maklik plaas onsdikwels te veel klem op die genade ten koste van die gehoorsaamheid. Hoe lyk so ‘n lewe? Eintlik baie maklik om te beskryf. Mense watdie klem te swaar laat val op die genade, redeneer dikwels so: is ditnie wonderlik dat God se genade so groot is nie? Is dit niewonderlik dat God so maklik sondes vergewe nie? Is dit nie wonderlikdat God soveel geduld met ons het nie.? Is dit nie wonderlik dat ekmaar net hoef te glo, en dat bo alles, geloof nog boonop ‘n gawe,‘n stuk genade, uit die hand van God is nie?

Daaromis alles geoorloof. Ek kan eintlik doen en leef soos ek wil. WantGod vergewe mos. En God is mos geduldig. So, al weet ek dat ekverkeerd doen en lewe, daar is nog baie tyd oor. Want God se genadeis groot, sy liefde is onmeetbaar, en Hy vergewe mos sonde. Hy hetimmers self so gesê.

Maarook die ander moontlikheid is waar, broers en susters. Daar waar onsvan die gehoorsaamheid ‘n lieflingskind maak, en van die genade ‘nstiefkind. Wat gebeur dan? Dan word genade van die tafel gevee, enGod eintlik ook. Dan neem ek die ereposisie in. Dan word dieevangelie ‘n wet. Dan word godsdiens ‘n liefdelose aantal‘moets’ en ‘moenies’, ‘n lang wettiese lys van ‘dit magjy’ en ‘dit mag jy nie’. Met die gevolg: ons word vreugdeloseen verstokte mense. Lysies beheer ons lewe. Lysies op papier. Papier wat nie emosie of liefde kan betoon nie.

Dit,terwyl die Woord ons baie duidelik leer: hierdie tweeling — genadeen gehoorsaamheid, geloof en werke, hoor en doen — is onskeibaar. Presies soos Paulus dit in ons teksvers stel: ‘Ennou doen ek ‘n beroep op julle, broers, op grond van die grootontferming van God: gee julle self aan God as lewendige en heiligeoffers wat vir Hom aanneemlik is’. God se ontferming, ons wat ons self moet gee. God se genade, onsgehoorsaamheid. ‘n Onskeibare tweeling.

Watis die agtergrond, broers en susters, van hierdie woorde van Paulushier in Romeine 12:1? Kom ek skets dit baie vinnig: in die eersteelf hoofstukke vertel Paulus aan die Romeine wat God alles gedoen hetom ‘n sondige en verlore mens(dom) op te soek. Hoe God deur diegange van die geskiedenis, van Adam af, deur Moses en Abraham, deurdie berge en dale van ons menswees gevolg het. Tot op Golgota. Sogroot was God se ontferming, dat Hy sy eie Seun geoffer het.

WaaropPaulus dan, in Romeine 12:1, sê: wie kan, as hy of sy dit allesgehoor het, wie kan, as God sy genade so sigbaar gemaak het, as Godtot sy Seun geoffer het, nie bereid wees om self ‘n offer vir Godte word nie? Wie kan, in die lig van die groot Offer, nie bereidwees om ‘n klein offer te wees en te word nie? ‘n Klein offervan dankbaarheid? Dit is die minimum wat God vra.

Maarook die maksimum. Geloof en gehoorsaamheid. Hoor en doen. Geloofen werke. Dit is goed dat ek my kind kom doop. Want kyk , sêGod, kom sien hier hoe lyk my genade. Maar gaan doen ook. Dit isgehoorsaamheid. Julle wat geroep is om te dien in die gemeente, ditis genade. Maar gaan doen wat Ek van julle vra daar in jou wyk. Ditis gehoorsaamheid. Veral julle aan wie baie gegee en baie toevertrouis. Van julle sal meer geëis word.

Virons almal, broers en susters, is die kerk se deure elke Sondag oop. En dit is baie belangrik dat ons by die oop deure van die kerk elkeSondag sal instap. Want hier hoor ons van God se genade. Maar ditis net so belangrik om by die kerk se deure uit te stap en buite tegaan leef tot eer van God. Dit is gehoorsaamheid.

Ennet so ondenkbaar wat dit is, broers en susters, dat iemand op ‘nSondag hier sal instap, en na die erediens net hier sal bly sit (totvolgende Sondag) en nie hier sal uitstap na die wêreld toe nie,net so ondenkbaar, sê Paulus, is dat genade kan gaan sondergehoorsaamheid, of gehoorsaamheid sonder genade.

Isdaar balans, broers en susters, in u en my lewe wat hierdie tweelingbetref? As daar is, sal ons verander, sal ons steeds nuut en nuwerword, sal ons groei na die beeld van God. Want dit is tog die doelvan die evangelie: om ons te herskep na die beeld van God.

Amen